امیر المومنین علی (ع ) الگوی همیشگی است كه می توان  همه كمالات را در او سراغ گرفت و بدان ها اقتدار كرد. آن حضرت نه تنها از آن شیعیان، بلكه الگوی همه مسلمانان و از جمله آزادگان است. امام علی (ع) تجسم ارزش های دینی و اسلام مجسم است. انسانی در اوج عرفان، عبادت، سلوك و در عین حال سیاست مدار و جامعه ساز که شدت عمل را با  رحمت و عطوفت به مومنان آموخت. هیچ گاه حقیقت را قربانی مصلحت نكرد . او اسوه حسنه است و پیروی از ایشان موجب هدایت و كمال امت اسلامی و بلكه همه انسانها است.
در فرمان او به مالك اشتر مردم از نظر اجتماعی به دو دسته تقسیم می شوند: دسته ای از آنها برادر دینی اند و دسته ای دیگر در آفرینش با مسلمانان یكسانند. از این رو با هر یك از آنها متناسب با آنچه خداوند و سنت پیامبر تعیین كرده است و نیز متناسب با شان و كرامت انسانی آنان عمل می كرد. در سیره امام علی (ع) همه مردم از حقوقی مساوی برخوردارند و همه باید از مواهب اجتماعی یكسان بهره مند شوند. آری علی (ع) بر محور حق حركت كرد و باید گفت حق به دنبال علی است یعنی هر جا كه رفت حق هم همان جاست. علی (ع) به تمام معنا قانون مدار و مجری قانون الهی بود و در این راه، میان خودی و غریبه تفاوتی نمی گذاشت و اگر كسی برخلاف قانون عمل می كرد بدون در نظر گرفتن موقعیت و مقام وی حدود الهی و قانونی را بر وی اجرا می كرد و هیچ واسطه و شفاعتی را نمی پذیرفت .
امروز باید بگوییم حق گرایی از اصول ارزشمندی است كه روی گردانی از آن شایسته هیچ انسانی نیست و آدمی نباید نسبت به حقوق خود بی اعتنا باشد .
امروز باید با اقتدا به مولا علی (ع) سخن حق و نیكو را از هر كسی پذیرفت. باید بدانیم میزان در پذیرش، سنگینی كلام است نه وجاهت و مقام گوینده آن. متاسفانه بعضی افراد وقتی سخنی می شنوند، بیش از هر چیز می خواهند ببینند گوینده آن كیست؟ چنانچه گوینده شخص مشهور و دارای مقام و منصبی باشد آن سخن را بدون تحقیق می پذیرند و گرنه بی اعتنایی می كنند و این كار درست نیست. چون ممكن است كلامی سودمند و زیبا از زبان شخصی عادی و گمنام نقل شود چنانكه احتمال دارد فرد صاحب مقامی نیز سخنان كم ارزشی را بگوید. پس آنچه به كلام ارزش می دهد محتوی كلام است نه گوینده آن. بكوشیم براساس تبلیغات و غوغا سالاری و تهمت و جنجال سیاسی حرفی را نپذیریم، بلكه به حقیقت سخن و كار توجه داشته باشیم و به قول مقام معظم رهبری فضای زندگی جامعه را تاریك و ظلمانی نكنیم.
اخیراً بعد از انتخابات شاهد زیاده روی هایی از سوی بعضی رسانه ها و افراد هستیم كه مهربانی و برادری را از بین می برند و باید به این ها گفت « زیاده روی ممنوع». چرا با دروغ حقایق را وارونه نشان می دهند؟ چرا سخن دروغی را به بزرگان نسبت می دهند؟ چرا سبب انحراف مردم می شوند؟ چرا افترا و تهمت؟ چرا با اعلام پیروزی خود، برای دیگران چاه می كنیم؟ مگر مولا علی (ع) نفرموده است: «هر كسی كه برای برادر مومن خود چاهی بكند خود در آن خواهد افتاد». چرا ترویج دروغ در جامعه؟ چرا فریب کاری و چاپلوسی؟ چرا افراط؟ چرا اینقدر خودستایی و خود بزرگ بینی؟ باید به این دوستان جهت برطرف كردن كاستی ها و عیب ها تذكر داد كه میانه روی روزنه ای به سوی داوری حكیمانه و واقع نمایی است. چه خوب است انسان همواره راه اعتدال در پیش گیرد و زیاده روی نكند. باید حب و بغض را کنار گذاشت و  فقط برای رضایت خدا بگوییم و بنویسیم، نه برای سهم خواهی و رضایت حزب و فراکسیون و ....
به امید حق