امیرمومنان مولا علی (ع) می فرماید: «هر كس از وقایع گذشتگان عبرت گیرد بینا می شود». ده سال از استقرار شوراهای اسلامی شهر و روستا گذشت ایام خوش و شیرین این نهاد مدنی را شاید فراموش بكنیم علتش هم این است كه معمولاً مردم شادی و موفقیتها را زود از یاد می برند ولی خاطرات تلخ همیشه ماندگار است و در همین تبریز ناكامی های شهرداری و شورا در دوره اول و دوم را مردم فراموش نكرده و نمی كنند. بد دهنی و تهمت زدن و تعطیلی جلسات و بی توجهی به آبادانی شهر و عقب ماندگی كلانشهر تبریز و قدرت نمایی جناحی و ... از مواردی است كه شهروندان همه این افراد را به خوبی می شناسند. راستی عضو شورا شدن و قبول مسئولیت در برنامه ریزی شهری و یا شهردار شدن و قبول مسئولیت اجرایی با چه اهدافی صورت می گیرد؟ اگر هدف اعضای شورا و شهردارها برای كاندیدا شدن برای مجلس شورای اسلامی یا صعود به پستهای بالاتر یا ترویج افكار مجهول خود به سازمان خدماتی شهرداری باشد قطعاً بدون عبرت گیری از وقایع تلخ و ناكامی ها، دنبال اهداف شخصی خود خواهیم بود. و چه بسا با توسل به یك قشر یا یك موضوع صنفی و اجرایی به خود اجازه دهیم تحلیل های اشتباهی هم داشته باشیم و جو تلاش و خدمت صادقانه و خالصانه را تبدیل به آرمان شخصی و فردی كنیم، چه بسا ضرر و زیان اش به شهر و شهروندان است و منافع فردی جایگزین خدمت جمعی خواهد شد. این افراد باید بدانند شان و جایگاه شورا و شهرداری را نباید تنزیل داد. از بعضی اگر سوال شود در مدت باصطلاح مدیریتی خود در گذشته و یا در مدیریت شورایی خود خدمات خود را به شهر و مردم بنویسید قطعاً عاجز می مانند كه چون بغیر از حرف زدن و تخریب و پرونده سازی و آبرو ریزی دیگران و مشغول كردن خود و همیات و افكار منحصر بفرد خود و پخش و ترویج شایعات و ایجاد دلسردی در خدمت دلسوزان، حرفی برای گفتن ندارند. ولی همه باید بدانیم كه قضاوت در مورد شورای سوم و مدیریت شهرداری هم دو سال بعد خواهد بود، اگر ترمز خدمات رسانی به هر دلیلی از سوی هر كسی كشیده شود باید پاسخگو باشیم، كه امید است در میان مردم باشیم نه قشر خاص و كارهای انجام یافته را از نزدیك ببینیم، و پرهیز از بزرگ كردن  مشكلات جزئی و سیاه نمایی با توسل به قدرت و جناح بندی و منیت ها، از فیگور گرفتن پیشوندهای دكتر و مهندس و حاج آقا بودن خودمان، فرهنگ خدمت در شهر را توسعه دهیم و یاد بگیریم كه بیراهه راه رفتن به ضرر شهر است و اگر بجای 800/1 میلیون نفر شهروند، دنبال حل مشكل داخل شهرداری باشیم و بجای شورای شهر، شورای شهرداری باشیم، بر شهر و شهروندان جفا شده است، چون عقب ماندگی در شهر آنقدر زیاد است كه مردان و زنان آزموده باید تلاش شبانه روزی را پیشه خود كنند نه خدای ناكرده موذی گری و فرصت سوزی را.