نهم و دهم اردیبهشت ماه همایش فرصتهای سرمایه گذاری در شهر تبریز برگزار گردید. شهرداری تبریز 115 پروژه را بعنوان كارگروه عمران شهری به میهمانان خارجی و ایرانی مقیم خارج از كشور معرفی نمود . ایرانیان و هم استانی ها  و همشهریان عزیزی كه از كشورهای دیگر آمده بودند با احساس شعف و خوشحالی از فضای ایجاد شده در شهر تبریز و شهرداری ، برای ساختن تبریزی آباد و زیبا بعنوان نگین كشور جهت انجام وظیفه ملی خود در پانل شهرداری حضور بهم رساندند.
دو تن از سرمایه گذاران آقایان علی پولاد از كشور تركیه،  عشاق حسینی اهل یزد و استاد جمالی از اساتید دانشگاه به معرفی تبریز و فرصتهای سرمایه گذاری پرداختند. بنده كه حضور حداقل شصت درصد میهمانان مدعو همایش (حدود 300 نفر) كه در سالن چشم انداز هتل شهریار را دیدم به این همدلی احسنت گفتم. بعد احساس كردم حماسه ای عمرانی بعنوان افتخار ارزشمند دیگری در حال تكوین است، لحظه ای تركیدن بغض ها و به جوش آمدن خون ها و تشویق حاضرین را مشاهده كردم. آری این همان وظیفه شناسی و احساس مسئولیت است كه  در سرزمین ایران و ایرانیان در تمام دنیا نسبت به كشور خود دارند.
راستی در انجام وظیفه چه لذتی نهفته است؟ بعد از سخنرانی بنده همه به ما تبریك می گفتند كه باز هم تبریز و تبریزیان در راستای اجرای اصل 44 قانون اساسی  و استمداد از بخش خصوصی به سوی سرمایه گذاری پیشگام شده است و در نهایت حدود 110 تفاهم نامه در حوزه های حمل و نقل ، خدمات ، رفاهی ، عمرانی ، شهرسازی ، خانه سازی و ... به امضاء رسید كه امیدوارم حداقل 30 درصد آنها به قرارداد تبدیل شود تا طعم شیرین آبادی  شهر تبریز كه بالغ بر 5000 میلیارد تومان (5 میلیارد دلار) می باشد تقدیم شهروندان بكنیم .
و اینك این خدمتگزار از این حركت انسانی  ملی و عبادی هموطنان به خود می بالد و با احساس مسئولیت اجتماعی  با انرژی بیشتری به تبریز می اندیشد آیا این وظیفه شناسی یك نعمت و یك خوشبختی نیست؟ راستی شاهراه سعادت در كجاست؟
ما شهروندان در مقابل شهر چه وظیفه ای داریم؟